Gedicht
De lege landen
Ik zit in de trein naar Utrecht
als ik mij plotsteling afvraag:
waar is het wonder?
Want alles wat ik zie bestaat zo ontzettend:
struikjes, koetjes, boerderijen,
er is geen speld tussen te krijgen.
Neem nou die haagbeuk:
die staat daar maar
aan de rand van een weiland.
Beetje groen zijn. Beetje groeien.
Het is allemaal zo van deze wereld!
Geef mij a.u.b. een wonder,
een heel klein krasje
in het diamant van de feiten,
een mirakeltje van niets,
er hoeft heus geen engel bij
of donderstem.
Al is het maar die haagbeuk
die op een mistige ochtend
een beetje is verschoven.
Dan weet ik genoeg.
Alexis de Roode
Uit: Geef mij een wonder, 2005
Wil je weten wat nieuw denken kan betekenen voor jou en je organisatie? Schrijf je in voor een (onregelmatige) socratische tip, altijd met een gedicht.
Behoefte aan inzicht, doorzicht of uitzicht? Socrates helpt! In een telefonische ontmoeting met ons kun je dit meemaken.
Elke maand nodigen we hier drie geïnteresseerden voor uit; dertig minuten, geheel vrijblijvend. Benieuwd? Stuur ons een mail.
